Posts Tagged psychologia osobowości

Temperament – składnik czy synonim osobowości

Osobowość – to zespół stałych właściwości i procesów psychicznych odróżniających daną osobę od innych. Porządkuje nasze życie psychiczne i zapewnia spójność zachowania.
Na osobowość składa się system struktur poznawczych, który odzwierciedla wiedzę człowieka na temat siebie i świata. Od tej wiedzy zależy zachowanie człowieka, bo postępujemy zgodnie z tym, co wiemy.
lub złożony zbiór własności psychicznych (zespół cech), które wpływają na charakterystyczne związki zachowania jednostki, niezmienne czasowo i sytuacyjnie. Psycholodzy osobowości zadają sobie pytanie: W jaki sposób jednostki różnią się między sobą? (Zimbardo)

Temperament – względnie stałe cechy osobowości, występujące u człowieka od wczesnego dzieciństwa, mające swoje odpowiedniki w świecie zwierząt. Pierwotnie zdeterminowany przez wrodzone mechanizmy neurobiochemiczne, podlega powolnym zmianom spowodowanym procesem dojrzewania oraz indywidualnie zdeterminowanym oddziaływaniem: część składowa osobowości, charakteryzuje się stałością w ciągu życia, podłoże biologiczne, obecne od wczesnego niemowlęctwa. (Strelau).

Czytaj resztę wpisu »

, , , , , , , , , ,

Dodaj komentarz

Rola kryzysów w rozwoju człowieka

Sekwencja zmian w cyklu rozwoju:
Progres –> plateau –> regres –> kryzys
Najważniejsza z punktu widzenia efektów rozwoju jest faza trzecia (regresu) cyklu rozwoju, kiedy to dochodzi do dezintegracji, czy dekonstrukcji wcześniej powstałych struktur (całości). Dekonstrukcje możemy określi jako rozluźnianie się czy rozpadanie całości, ukształtowanych we wcześniejszych okresach rozwoju pod wpływem nowych informacji. Jeżeli to nie nastąpi – nowe informacje nie mogą zostać włączone albo też powstanie nowa struktura obok już istniejących, autonomiczna względem nich. Inaczej można powiedzieć, iż zachodzące w tej fazie zmiany wyznaczają jakość efektu końcowego całego cyklu przemian.
Podobną myśl – że nowe informacje, nowe doświadczenia mogą wpływać na zmianę jakości wcześniej ukształtowanych struktur – odnajdziemy odnajdziemy pracy J.P. Scotta. Wymienia on dwie banalne właściwości systemów żywych, a mianowicie: (1) tendencję do osiągania coraz wyższego stopnia organizacji i (2) tendencję do utrzymywania coraz większej stabilności w miarę osiągania coraz wyższej organizacji. Analizując zmiany w czasie, zachodzące w poziomie organizacji różnych systemów, Scott sformułował wniosek, iż „nie ma reorganizacji bez dezorganizacji”. Dezorganizacja może mieć różny poziom, może nawet czasowo przybierać postać dezorganizacji całego systemu albo też zakłócenia organizacji w jakimś jednym jego obszarze. Jest jednak warunkiem koniecznym osiągnięcia wyższego poziomu organizacji w następnym etapie rozwoju.
Kulminację zmian, jakie następują w fazie regresu, stanowi moment przełomu, czyli KRYZYS. Jest to faza przejściowa, w której kończy się poprzedni i rozpoczyna następny cykl rozwoju. Kończy się bowiem proces dezintegracji (dekonstrukcji) starych struktur doświadczenia, nowe informacje zostają w całości lub w części wchłonięte i rozpoczyna się proces budowy (konstrukcji) najpierw przez porządkowanie, a potem ponowna integrację (reintegrację) nowej całości. Mówiąc inaczej, nowa całość powstaje w wyniku rekonstrukcji – z wykorzystaniem nowych informacji – poprzedniej całości. Czytaj resztę wpisu »

, , ,

1 komentarz

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.